Dark Entries – Pascal Niggenkemper Le 7ème continent – Talking Trash


By Peter De Koning

Als de plastic soep in het nieuws komt, is dit vaak in een ludieke context. Er heeft weer eens een student een originele en mediawaardige oplossing, of men moet nog eens vermelden hoe groot deze gruwelijke afvalberg is. Feit is dat het echte probleem onderbelicht is. Dat is behoorlijk onterecht als je weet dat er jaarlijks 8 000 000 000 kilogram plastic in de zee terecht komt. Hierdoor sterven miljoenen dieren en raken uiteindelijk ook mensen, als top van de voedselketen, vergiftigd.

Pascal Niggenkempen was zo gebiologeerd door een documentaire over dit fenomeen dat hij besloot er een conceptalbum rond te breien. Titels als Great pacific garbage patch en Geisternetz (verloren gegane visnetten die blijven ronddrijven), spreken tot de verbeelding en zetten aan tot nadenken maar het is de muziek die het grootste werk doet. Talking Trash is allesbehalve een opbeurende cd.

Het orkestje achter het werk heeft een bezetting die typisch is voor een hedendaags jazzensemble. Bizar is wel dat vele instrumenten dubbel worden gebruikt. Zo zijn er twee klarinettisten, twee pianisten (prepared piano) en twee bassisten. Het ensemble wordt verder aangevuld met elektronica en een diepe fluit. Een instrument dat meteen onze aandacht trok, is de pronomos. Het blijkt een vrij recent geavanceerd blaasinstrument te zijn, een verbetering van de klassieke fluit die onder meer andere toonafstanden kan nemen en bovendien vol nieuwe timbres zit.

Jazz zoals we het al vaak hoorden? Nee, niet echt. Het aandeel typische jazz is beperkt tot enkele dadaïstische freejazzriedels zoals Talking Trash of de zeer intense improvisatie Ideonella Sakaiensis. De rest van de cd staat vol klanklandschappen waarvan je je constant afvraagt welk instrument welk geluid aan het maken is. Melodieën zijn er wel degelijk en meestal zijn ze bijzonder sterk, maar ze dienen het grotere belang van de algemene atmosfeer. Dit is alleszins muziek die een groot deel van ons lezerspubliek zal aanspreken: donker, uitdagend, bij momenten zelfs nihilistisch. We zouden voor de zoveelste maal het woord eclectisch kunnen schrijven omwille van de vele invloeden, maar vreemd genoeg voelt het zo niet aan. Pascal Niggenkamper versmolt deze invloeden tot een perfect geheel. Dat de muzikanten binnen dit kader ook nog enkele knappe improvisaties konden neerpoten, pleit voor hun vakmanschap.

Onze persoonlijke favoriet is Geisternetz. Je hoort de vissen en zeezoogdieren bijna fysiek huilen terwijl ze worstelen met het net. In Gyres Océaniques hoor je dan weer de echo’s van het afval, als speelden de Einstürzende Neubauten mee. Het album staat echter vol kleppers en vormt een perfect geheel. Het is een plaat die nog vele malen in mijn cd-speler zal belanden en volgens mij ook nooit zal verouderen.

http://www.darkentries.be/

Buy

+ There are no comments

Add yours