Enola.be – Frantz Loriot / Manuel Perovic Notebook Ensemble – Urban Furrow


By Joachim Ceulemans

Associeerden we violist Frantz Loriot tot nu toe vooral met Baloni, het improvisatietrio waarvan ook Joachim Badenhorst en Pascal Niggenkemper deel uitmaken, dan zou dat stilaan wel eens kunnen veranderen. Na drie sterke langspelers met dat gezelschap, laat de Fransman met Japanse roots zich nu opmerken met twee stuks onder eigen naam: de soloplaat Reflections On An Introspective Path en het ambitieuze Urban Furrow, het debuut van zijn tienkoppige Notebook Large Ensemble.
Solo spelen en een grote bezetting leiden zijn twee van de voornaamste uitdagingen voor muzikanten in het improvisatiegenre. Als twee uitersten qua aanpak en organisatie kunnen ze gelden als een soort vuurproef voor talentvolle musici. Het toeval wil dat Loriots Baloni-collega’s recent ook al op de proppen kwamen met zowel een soloplaat als een opname met een groter ensemble. Badenhorst veroverde de harten van vriend en vijand met zijn Carate Urio Orchestra, dat improvisatie combineerde met allerhande vormen van pop en rock, terwijl Niggenkemper met zijn “grote” groep volop voor de aanval koos, met het op sommige momenten verstikkende debuut van Vision7. Loriots aanpak op Urban Furrow leunt eerder aan bij die van Carate Urio, want ook hier worden elementen van (free)jazz, improvisatie en popmuziek op een behoorlijk aanstekelijke manier gecombineerd.

De basis van het repertoire kribbelde Loriot de afgelopen jaren bij elkaar in een notitieboekje, dat hij altijd bij zich heeft (en waar de naam van het ensemble naar verwijst). De muziek, zoals wij die op cd gepresenteerd krijgen, is echter mede de verdienste van Manuel Perovic, die niet alleen voor de arrangementen tekende, maar ook een compositorische bijdrage leverde. Samen sturen ze de groep weleens naar heel toegankelijk muzikaal terrein. In “To HR” is dat zelfs zozeer het geval dat men het stuk zou kunnen verwarren met een zoekgeraakt B-kantje van Beirut, de indieband rond Zach Condon. De weemoedige zanglijnen en het vertrouwd klinkende stemtimbre (vermoedelijk van bassist Silvan Jeger) maken deze associatie namelijk erg makkelijk.

Het uitgebreide instrumentarium, met daarin onder meer fagot, basklarinet, saxen, altviool, cello, gitaar en trompet, zorgt voor heel wat kleurmogelijkheden, en die worden op een positieve manier uitgebuit. Er zijn niet alleen de indrukwekkende collectieve passages, waaronder het stampende thema van “Blue Almonds” en de dwingende drone van afsluiter “Echo”, maar ook de pientere koppelvorming van verschillende instrumenten, zoals in “Waiting For Miss Weiss”. De staccatomotieven en de hoekige bewegingen in de openingsminuten van die track houden het midden tussen “Le Sacre Du Printemps” en de Jazz Suites van Sjostakovitsj. Door de diffuse cocktail van jazzy elementen en muzikale lijnen die er vervolgens wordt overgegoten, gaat de boog nog eens extra strak gespannen staan.

Loriot koos niet voor de bekendste namen toen hij zijn Notebook Large Ensemble samenstelde: de eerder genoemde Badenhorst is zonder twijfel de meest geroutineerde van het gezelschap. Hij mag in “Division” weerwerk bieden tegen de opkomende golven van het orkest en laat daarbij zijn tenorsax minutenlang heerlijk knetteren. Het is een voorbeeld van de collectieve full force-modus waarmee de groep in bepaalde tracks een soort maximalisme nastreeft, terwijl het op andere momenten net zo goed overschakelt op pure vertedering en fijne abstractie. Zo’n breed dynamisch spectrum binnen een gevarieerd repertoire zorgt dat de drie kwartier van Urban Furrow zo voorbij vliegen.

http://www.enola.be/

Buy

 

+ There are no comments

Add yours