Enola.be – Susana Santos Silva | Torbjörn Zetterberg | Hampus Lindwall – If Nothing Else


By Guy Peters

Als Almost Tomorrow al een bijzondere plaat was met een soms opmerkelijke klankkleur en sfeer, dan wordt die indruk nog eens verdrievoudigd op If Nothing Else, waarvoor Santos Silva en Zetterberg opnieuw in de wereld van de vrije en vaak abstracte improvisatie duiken, maar deze keer gezelschap krijgen van een wel heel bijzondere gast. Orgelspeler Hampus Lindwall is naast uitvoerder van vooral hedendaagse klassieke en twintigste-eeuwse muziek ook de vast aangestelde orgelspeler van de Église du Saint-Esprit van Parijs, en dat is waar de drie deze plaat zijn gaan opnemen. Mét de goedkeuring van vader Stanislas Lemerle, trouwens. De combinatie van trompet/bugel, contrabas en orgel baadt in een sfeer die je eigenlijk ook wel terugvindt in de opmerkelijke hoesfoto. Het is kaal en etherisch, maar tegelijkertijd met een eigenaardige, haast surreële twist.

En het is muziek die eigenlijk niet zo veel kleur toelaat. Santos Silva laat ook hier best een breed bereik horen, maar het gaat dan om variaties op eerder vale tinten, met eenzaam klinkende, galmende uithalen, die er vaak aarzelend uit gesputterd komen, alsof ze dertig meter verder op stond. Dat terwijl Zetterberg bijna in je koptelefoon lijkt te kruipen. Het orgel van Lindwall is dikwijls een drone-element, eindeloos zoemend en zacht verschuivend, soms diep brommend onder het oppervlak. En toch klinkt de muziek, door de lange stiltes en nieuwe ideeën die vallen, ook gefragmenteerd, spookachtig en ongrijpbaar. Hier en daar is er even een meer comfortabel aanvoelend, lyrisch moment, zoals in de start van “Atonality”, maar gaandeweg word je je toch steeds weer bewust van het wringende samenspel en de dissonantie in deze opvallende samenwerking.

En ja: eigenlijk geven de songtitels dikwijls al een en ander mee over de stukken. “Stop Chords” pakt uit met een hakkende aanval van het orgel, dat lijkt op te gaan in een zware doodsmars, terwijl Santos Silva en Zetterberg uitpakken met opvallende harmonieën. “Power Walk” voelt tussen al dat slepend onheil aan als een rondje acrobatisch buitelen door een speeltuin. “One Note Each” is al net zo uitgebeend als je verwacht en dat is tweemaal zo sterk het geval voor het afsluitende “One Note Song”, dat de donkerte even opzij zet voor een theatrale grandeur. Dat maakt van If Nothing Else opnieuw een verrassend originele en eigenzinnige plaat. Enerzijds bevat die enkele van de meest persoonlijke stukken muziek die het duo al liet horen, al is het tegelijkertijd ook iets dat zo specifiek klinkt, dat het natuurlijk wel een grotere inspanning vergt dan Impermanence.

http://enola.be/

Buy

+ There are no comments

Add yours